مدتهاست که هوش مصنوعی رو میشناسم و از اولین مواردی که در این زمینه یاد گرفتم، population-based algorithms بودند.مفهومی که عینا مشابه با زندگی ما انسان هاستما هر چه که برای خودمون زندگی کنیم، پیشرفت کنیم، خوشی کنیم، باز هر از گاهی نیاز داریم با کسایی حرفهایی بزنیم که با بقیه نمیزنیم.نمیدونم شاید مشکل از منه شایدم تغییر مسیرم.مهم نیست، نه که نباشه، کاری از دست بر نمیا و میگم نیست :|خدا باید کمک کنه، که تا الان کم نذاشتهولی این رسمش نیستاز آدمها، یه اسمی به یادگار میموه، کاش نگیم که "کاش انیکار رو نمیکردم، کاش این کار رو میکردم".

الان دیگه شش ساله که رفتی.سازده سال پیش که فاصله افتاد بینمون، بیشتر از تموم اون کسایی که میتونستن، حواست بود بهم. وقتی بر میگشتم، هر شب سر میزدی، هر شب.تو معنی برادر بزرگتر رو خوب بهم یاد دادی، هر چند که خودت کمبودهایی داشتی، ولی بزرگی تو ذاتت بودالان نیستی که ببینی حتی پیامی هم دریافت نمیکنم، چه برسه به اینکه خوبم یا نه.میدونی، بزرگی آدمها، به ذاتشونه نه سنشون. من خیلی سعی کردم اندکی جبران کنم، 4 سال رو خوب مدیریت کردم، کوتاه اومدم، هر چه خواستن گفتم چشم، الان دو ساله که دیگه هیچی به هیچی.خودت که احتمال زیاد همه اینها رو میبینی، ولی برای اینکه یه بار دیگه هم بهت گفته باشم، نه تنها کسی نمونده، هیچ حرمتی هم نمونده

حدودا 17-18 سال پیش خیلی بچه تر از اینها بودم که کسی بدونی چرا اون شب آخر عروسیت، من باید گریه کنم.

نه تنها خواهر بزرگتر نبودی و صمیمت کمتری نسبت به بزرگه داشتیم با هم، بلکه جایی میرفتی که خیلی از خواهر بزرگه نزدیکتر بودی.

ولی من اون شب زار زار گریه کردم و همه در عجب بودن که چرا.